Als dominee mag ik iets over deze kerk schrijven.

Ooit is er een dromenplan geweest, waarin ieder lid van de kerk op kon schrijven wat haar of zijn droom over de kerk was. Daar is een boekje over verschenen. Er zijn natuurlijk veel verschillende meningen en niet iedere droom kan verwezenlijkt worden. Maar voorin het boekje staat een gedicht, dat ik hier wil vermelden, omdat daar cruciale dingen in staan, over wat wij nog steeds willen zijn, al is dat dromenplan al meer dan 10 jaar geleden uitgevoerd:

DAT GOD GEVE DAT ONZE GEMEENTE EEN OASE IS,
WAAR NIEMAND ZICH STOORT ALS IEMAND EEN BEETJE GEK DOET,
WAAR JE KOMEN MAG MET PROTEST, JE VRAGEN, JE SCHREEUW OM RECHT,
WAAR NIEMAND JE EROP AANKIJKT ALS JE GEEN VEERKRACHT MEER HEBT,
EEN PLEK IS VOOR VERMOEIDEN EN BELASTEN,
ALS JE, GEWOND VAN HART EN ZIEL, EERST MAAR EENS VOOR JEZELF ZORGT,
VOOR UITBUNDIGEN EN STERKEN, WAAR DE GENADE NIET ONTBREEKT,
WAAR KINDEREN NIET WORDEN VERNEDERD,
WAAR DE WERELD IN HET VIZIER IS.

Dit gedicht spreekt me bijzonder aan en uit ervaring mag ik zeggen dat deze gemeente voor veel mensen ook deze oase is.

Onze kerk wil een kerk zijn, waar je mag zijn die je bent, en waar je niet gedwongen wordt in een bepaalde richting te denken of te doen. Verschillende geloofsbelevingen kunnen hier naast elkaar bestaan, en aan die verschillende belevingen wordt van tijd tot tijd recht gedaan. Zo zijn er "gewone" kerkdiensten, maar ook bijzondere, zoals jeugddiensten, Taizé- en Thomasvieringen en diensten met powerpoint-presentaties. Zo werden via de beamer de ramen van Chagall getoond. Je mag er ook kritiek hebben, protesteren tegen wat je niet zint. Je mag er ook niets doen en alleen maar op krachten komen. Waar verschillende meningen naast elkaar mogen bestaan, zal helaas ook de pijn voelbaar zijn wanneer er besluiten vallen ten aanzien van het beleid waar je het niet mee eens bent. Soms krijgt een andere dan jouw mening vorm. Ik hoop en wens dat dit niet tot verwijdering leidt, maar dat mensen proberen begrip voor elkaar te blijven opbrengen.

Verder willen we een kerk waar de Geest van God waait, omdat we weten, dat we alleen als gemeenschap van mensen niet dat kunnen zijn wat we willen zijn. Daar hebben we kracht van boven voor nodig. Die kracht tilt ons uit boven onze eigen kwetsbaarheid en onze eigen beperkingen. Die kracht maakt ons ook bescheiden. Bovendien houden we het door deze kracht vol, want de kerk is niet meer populair in deze maatschappij.
Toch hebben we een boodschap te brengen, een belangrijke boodschap. De boodschap dat God in Jezus Christus, ons oneindig lief heeft, en dat wij altijd voor zijn aangezicht mogen leven, hoe dat leven er ook uitziet.
Ik hoop dat mensen ervaren dat die boodschap in onze kerk zichtbaar wordt.
Soms wordt dat inderdaad zichtbaar. Een voorbeeldje: we zijn erg betrokken bij mensen in onze gemeente die ziek zijn. Als er iemand in het ziekenhuis ligt, valt het de hele zaal op hoeveel kaarten hij of zij uit de gemeente krijgt. Het lijkt misschien een kleinigheidje, maar voor de betrokkenen zelf betekent het heel veel.

Sinds kort is er een vervolg op het dromenplan, waar de hele kerk druk mee bezig is geweest, van groothuisbezoek tot en met de commissies: Het is een toekomstplan geworden, waarin we voor onszelf helder proberen te krijgen waar we als Gereformeerde Kerk in de toekomst naar toe willen.
Van dromenplan naar toekomstplan...
Van idealen die niet te verwezenlijken zijn naar iets dat wel haalbaar is en waar we met elkaar aan kunnen werken.
Als u hier meer over wilt lezen, dan kunt u op deze website terecht onder het kopje "Kerk", bij "Toekomstplan".

Overigens; dat dromenplan mag blijven bestaan, in het geloof en in de hoop dat onze dromen ooit werkelijkheid zullen worden in Gods Koninkrijk... Daar zijn we als christenen wereldwijd op weg naartoe.

Ds. Marina van der Zwaag-de Haan.